Jak to się zaczęło

Dorastałam, obserwując pracę Mariana Michalika — na długo zanim sama zaczęłam malować.

Jego pracownia była moim pierwszym spotkaniem ze sztuką: poprzez ciszę, uważność, cierpliwość i światło. Dziś mam zaszczyt pracować przy jego sztaludze i być właścicielką ostatniego obrazu, który ukończył.

Moja pierwsza nauczycielka malarstwa, Magda Snarska, zachęcała mnie, by bardziej ufać obserwacji, intuicji i gestowi niż dążeniu do perfekcji. Te wczesne doświadczenia do dziś kształtują mój sposób myślenia o malarstwie — jako o procesie uważności, wrażliwości i nieustannego odkrywania.

---

Ruch, dyscyplina i gest

Na długo zanim sztuka stała się moim zawodem, przez lata trenowałam ujeżdżenie, startując na poziomie wyczynowym i jako członkini kadry narodowej.

Ujeżdżenie opiera się na porozumieniu między koniem a jeźdźcem. Nauczyło mnie rytmu, dyscypliny, precyzji i równowagi — nie jako stanu raz osiągniętego, lecz relacji wymagającej wrażliwości, zaufania i nieustannego dostrajania.

Balet i taniec otworzyły przede mną inny sposób odczytywania ciała w przestrzeni. Nie interesuje mnie odtwarzanie choreografii, lecz napięcie, emocja i energia zapisane w geście.

Te doświadczenia wciąż powracają w moim malarstwie. Figury wyłaniają się, nakładają na siebie, rozpływają i przeobrażają. Ruch bywa zatrzymany, ale nigdy naprawdę nie znika.

---

Między sztuką a przestrzenią

Studia rozpoczęłam na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, a kontynuowałam na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, specjalizując się w projektowaniu wnętrz i wystaw.

Architektura nauczyła mnie, że piękno musi działać. Każda decyzja wizualna musi odpowiadać nie tylko kompozycji, ale także ludziom, funkcji, skali i kontekstowi.

Stypendium na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium otworzyło przede mną międzynarodowe środowisko artystyczne i utwierdziło mnie w przekonaniu, że sztuka potrafi porozumiewać się ponad podziałami i barierami językowymi.

Wraz z rozwojem własnej praktyki artystycznej i studia projektowego chciałam lepiej zrozumieć, jak twórcze idee przekładać na długofalowe i świadomie prowadzone przedsięwzięcia. Ukończyłam studia podyplomowe Zarządzanie dla Twórców, Artystów i Animatorów Kultury na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie program Kompendium MBA w Quest Change Managers. Poszerzyło to moje spojrzenie na strategię, przywództwo i rozwijanie projektów kreatywnych.

---

Równowaga i dialog

Moja długoletnia współpraca z rzeźbiarzem Jerzym Kędziorą głęboko wpłynęła na sposób, w jaki rozumiem równowagę.

Jego rzeźby balansujące opierają się na napięciu, ryzyku i nieustannym dostrajaniu. Pokazały mi, że równowaga nie oznacza bezruchu ani pewności. Jest stanem aktywnym, powstającym pomiędzy przeciwstawnymi siłami, które nie znikają, lecz pozostają w ciągłym dialogu.

Praca przy programie A–I–R w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski uświadomiła mi znaczenie międzynarodowego dialogu między artystami, projektantami, kulturami i dyscyplinami.

Potwierdziła także, że wiele najciekawszych idei rodzi się pomiędzy ustalonymi kategoriami, a nie wewnątrz jednej z nich.

---

Tworzenie miejsc dla sztuki

Od ponad osiemnastu lat rozwijam Artkam Design i tworzę wnętrza, w których sztuka jest obecna od samego początku procesu projektowego, a nie dodawana dopiero na końcu.

Projektuję, łącząc funkcję, proporcje, światło, materiały, ruch i atmosferę. Nie chodzi wyłącznie o stworzenie pięknego wnętrza, lecz miejsca, które wspiera codzienne życie i pozwala ludziom, przedmiotom oraz dziełom sztuki naturalnie ze sobą współistnieć.

Doświadczenie malarskie wpływa na sposób, w jaki komponuję przestrzeń. Z kolei praktyka architektoniczna kształtuje to, jak buduję napięcie, skalę i hierarchię w obrazie.

Ten dialog stał się podstawą mojego podejścia:

Wnętrza dla sztuki. Sztuka dla wnętrz.

---

Artdorre

Artdorre — początkowo Pinkstern — narodziło się z lekkiego pomysłu marketingowego i kolekcji drzwi przesuwnych stworzonej dla Mantion. Sama nazwa była grą słów, nawiązującą do idei „drzwi do sztuki”.

Nazwa została, ponieważ pomysł szybko wykroczył poza pierwotny produkt.

Dziś Artdorre rozwija się w markę parasolową, łączącą różne obszary mojej praktyki: wnętrza, malarstwo, obiekty, drzwi, rzemiosło, technologię, wirtualne środowiska i kreatywne współprace.

To miejsce dla projektów, które nie mieszczą się w jednej kategorii. Wnętrze może rozpocząć się od obrazu. Dzieło sztuki może wpłynąć na wybór materiałów, kolorów lub koncepcję światła. Przedmiot użytkowy może stać się częścią większej kompozycji artystycznej.

To, co zaczęło się od drzwi, dziś rozwija skrzydła.

Ta zmiana nie wymazuje historii Artkam. Przenosi tę historię w strukturę, która lepiej odzwierciedla mój obecny sposób pracy.

---

Łączenie światów

Nie rozdzielam swojej pracy na osobne dziedziny.

Jestem architektką wnętrz i malarką, ale przede wszystkim interesuje mnie to, co dzieje się pomiędzy dyscyplinami — gdy obraz zmienia sposób, w jaki doświadczamy przestrzeni, światło staje się częścią dzieła sztuki, a architektura tworzy miejsce dla emocji.

Sztuka wpływa na sposób, w jaki projektuję wnętrza. Architektura zmienia sposób, w jaki konstruuję obraz. Ruch, równowaga i światło łączą te dwa światy.

Zobacz pełne CV artystyczne →

Ponieważ łączenie światów zawsze było jedyną rzeczą, którą naprawdę robiłam.